नेपाली पत्रकारिताकाे क्षेत्रमा स्पेसटाइम दैनिककाे प्रकाशन खालकाे हलचल थियाे । म उक्त पत्रिकाकाे स्थापनाकाल देखिकाे सम्वाददाता हुँ ।

पत्रिकाकाे समाचार प्रमुख थिए, अशाेक श्रेष्ठ । त्याे बेला समाचार संकलनमा बिट्काे प्रचलन अाइसकेकाे थियाे । समाचार प्रमुखलाइ राम्रैसँग थाहा थियाे, जनयुद्ध विषयमा म समाचार संकलन गर्न सक्छु । याे बिटमा काम गर्नुमा एक खालकाे सुरक्षासम्बन्धी चुनाैती सामना गर्नु हाे भने, अर्काेतर्फ प्रतिष्ठाकाे विषय पनि थियाे । म माअाेवादी बिट नै लिन चाहन्थें तर यस्ताे चाहना राख्नेहरूकाे कमी त्यहाँ थिएन । कुरा गरेर सम्पादक तथा प्रकाशकलाइ प्रभावित पार्न सक्नेहरूबीचमा नै प्रतिस्पर्धा भइरकेकाे अवस्थालाइ ध्यानमा राखेर हुनुपर्छ समाचार प्रमुखले मलाइ याे बिट दिएन मात्रै हाेइन, छेउछाउसम्म पनि पर्न दिएन । ज्यादा जसाे सफ्टन्यूजमा नै अलमल्याइ दिए । अाफ्रनाे समाचार श्राेतकाे प्रदर्शन गरेर हिड्ने कुरा पनि भएन । तर अाफू अपडेट हुनकै लागि पनि माैका पाउनासाथ माअाेवादी गतिविधिलाइ नजिकबाट नियाल्ने तथा सम्पर्कमा गइराख्थें । अन्य विषयवस्तुकाे समाचार संकलनका लागि म बुटबलमा छँदा पाल्पा जिल्ला जनसरकार गठन गर्न लागेकाे थाहा पाएर स्थानिय पत्रकारहरूकाे समूहमा मिसिएर त्यहाँ पनि पुगेकाे थिएँ ।

घुमिराख्ने, ट्रान्स हिमालय-२०२० काे अनुभव तथा सम्पर्क र अन्य कारणले मेराे क्षमता पर्यटन क्षेत्रमा पनि थियाे । स्पेसटाइम दैनिकमा मेराे प्रमुख बिट पर्यटन पनि थियाे । बिटमा सीमित हुनु हुँदैन भन्ने मान्यता बाेकेर हिड्ने भएर हाेला, म धेरै छरिएँ र अाफूलाइ सक्रिय पारें । भागदाैड गर्नु पर्ने तथा दंगाफसादकाे समाचार संकलनमा अाफै हुन्थें । काठमाडाैंमा भएकाे रितीक राेशन काण्ड हाेस् वा राजदरबार हत्याकाण्ड, लाेमाे समयसम्म भागदाैडका घटनाहरू हुँदै गर्याे । यस्तै विभिन्न अान्दाेलनका क्रममा हुने प्रहरीसँगकाे मुठभेडकाे समाचार संकलनमा पनि अाफै पुग्थें ।

ती दिनहरू निकै रमाइला थिए ।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *